نوشت خیلی دوستت دارم.

نوشتم دوستت دارم گفتنت در صبح روز بیست و پنجم آذر رو هیچوقت فراموش نمی کنم.

+ من به نشونه ها ایمان دارم.

چی می تونست منو آروم کنه سر صبحی به جز آیات سوره مریم؟

اونجا که میگه أعوذُ بالرحمن، انگار که بگه خدایا بغلم کن و جواب بشنوه ألّا تَحزنی...

به جای همیشه می نویسم "می بوسمت"

این خیلی بهتره، نه؟

رَبَّنا و لا تُحَمِّلنا مالا طاقَةَ لَنا بِه

مثلا دلتنگی,...

مامان می پرسه اینو برای کی بافتی؟

جواب می دم همینطوری، هرکی بخره.

مامان نمی دونه این سومیه که به قصد تو بافتم. هر کدوم که تموم میشه نگاهش می کنم و میگم می تونست بهتر از این هم بشه ها و یکی دیگه سر میندازم:)

گاهی هم فقط سعدی جوابه. غزلیاتشو باز می کنم؛ هرکه دلارام دید از دلش آرام رفت. با خودم تکرار می کنم از دلم آرام رفت از دلم آرام رفت... و زیر گر به همه عمر خویش، با تو برآرم دمی، حاصل عمر آن دمست، باقی ایام رفت خط میکشم...

به امید خبرهای خوب گوشیمو روشن کردم و هر صفحه ای رو که ورق زدم دوستان مهدی شادمانی از رفتنش بی تابی می کردند. رفتن...رفتن بدون بازگشت...من این درد رو تجربه کردم. اما دردهای عمیق تری هم هست. رفتنی که امید به بازگشت توش باشه. زندگی با انتظار کشنده است...

در دنیای موازی در مدرسه ای در روستایی دور افتاده معلم مدرسه هستم. فردا روز اول مدرسه س و الان در مدرسه ای که هم معلمشم هم مدیرش هم بابای مدرسه، دارم تنها کلاس درس رو آب و جارو میکنم، گلدون شمعدونی رو میذارم لب پنجره و روی تخته می نویسم: الّذی علّم بالقلم

عصر که برگردم خونه باید مانتوی رضوانُ اتو بزنم، شب باید زودتر بخوابونمش، صبح یادم باشه موهاشو ببافم، یادم باشه بهش یادآوری کنم سر کلاس به من نگه مامان، یادم باشه...

تازه از گرد راه رسیده بودم کربلا. خسته و مریض. تو موج جمعیت سرمو بالا آوردم، روبروی در باب السلام بودم. قرآن قبل از اذان مغرب رو می خوندن. رسیده بود به آیه ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ آمِنِینَ...

و این زیباترین...دلنشین ترین...آرام بخش ترین و امن ترین جواب سلام عمرم شد...